Θεωρία και Πράξη της Διδασκαλίας


ΠΕΡΙΓΡΑΜΜΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

  1. ΓΕΝΙΚΑ
ΣΧΟΛΗ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΑΓΩΓΗΣ
ΤΜΗΜΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ
ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΠΟΥΔΩΝ ΕΠΙΠΕΔΟ 6
ΚΩΔΙΚΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ   ΕΞΑΜΗΝΟ ΣΠΟΥΔΩΝ Εαρινό (6ο)
ΤΙΤΛΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ ΘΕΩΡΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΑΥΤΟΤΕΛΕΙΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ

 

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΕΣ
ΩΡΕΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ
ΠΙΣΤΩΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ
3 5
ΤΥΠΟΣ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ

Υποβάθρου , Γενικών Γνώσεων, Επιστημονικής Περιοχής, Ανάπτυξης Δεξιοτήτων

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ
ΠΡΟΑΠΑΙΤΟΥΜΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ: OXI
ΓΛΩΣΣΑ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ και ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ: ΕΛΛΗΝΙΚΗ

 

ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΣΕ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ERASMUS NAI
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ (URL) https://eclass.duth.gr/courses/ALEX03310/
  1. ΜΑΘΗΣΙΑΚΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Μαθησιακά Αποτελέσματα
Περιγράφονται τα μαθησιακά αποτελέσματα του μαθήματος οι συγκεκριμένες  γνώσεις, δεξιότητες και ικανότητες καταλλήλου επιπέδου που θα αποκτήσουν οι φοιτητές μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του μαθήματος.

 

Με την συμπλήρωση του μαθήματος οι φοιτητές/τριες θα πρέπει να είναι σε θέση:

·         να γνωρίζουν και να κατανοούν τους παράγοντες που επηρεάζουν τη διδασκαλία  (ΜΑ1, ΜΑ4, ΜΑ8)

·         να αναλύουν και να ερμηνεύουν τον ρόλο του εκπαιδευτικού κατά τη διδασκαλία (ΜΑ1, ΜΑ5)

·         να γνωρίζουν τρόπους οργάνωσης της μαθησιακής διαδικασίας στη σχολική τάξη και αξιολόγησής της καθώς και διαχείρισης του διδακτικού χρόνου (ΜΑ8, ΜΑ9)

·         να προτείνουν και να σχεδιάζουν τρόπους διαχείρισης της σχολικής τάξης (ΜΑ10)

·         να εφαρμόζουν ορισμένες μορφές διδασκαλίας (ΜΑ14)

Γενικές Ικανότητες
Λαμβάνοντας υπόψη τις γενικές ικανότητες που πρέπει να έχει αποκτήσει ο πτυχιούχος (όπως αυτές αναγράφονται στο Παράρτημα Διπλώματος και παρατίθενται ακολούθως) σε ποια / ποιες από αυτές αποσκοπεί το μάθημα;.
   
·         Αυτόνομη εργασία

·         Παραγωγή της ελεύθερης, δημιουργικής και επαγωγικής σκέψης

·         Ομαδική εργασία

  1. ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑΤΟΣ
Μέσα από τις θεματικές ενότητες που προσεγγίζονται

1) Αποσαφηνίζεται η πολλαπλή σημασία του όρου παιδεία.

2) Αναλύεται  η σύγχρονη παιδαγωγική θεωρία στις κυριότερες κατευθύνσεις της.

3) Ανασκοπούνται οι σταθμοί εξέλιξης της πράξης της παιδείας.

4) Εξετάζεται η σχέση  θεωρίας και διδακτικής πράξης.

5) Προσδιορίζονται οι παράγοντες που την επηρεάζουν.

6) Ερμηνεύεται η γέννηση του σύγχρονου σχολικού συστήματος για την πράξη της παιδείας και αναλύονται οι κρίσεις του.

7) Προσδιορίζεται το επιστημολογικό πεδίο της και διερευνάται η πράξη της παιδείας, όπως αυτή εκδηλώνεται στους σκοπούς και τους στόχους, στα προγράμματα, στις διαδικασίες μάθησης και κοινωνικοποίησης, στις δύο διαστάσεις της  διάδρασης, τη λειτουργική και την επικοινωνιακή, στη διοίκηση των σχολείων, στην οργάνωση της σχολικής τάξης, στο παιδαγωγικό κλίμα, στη συμμετοχή των μαθητών, στη μορφωτική σχέση κ.ά. με σκοπό τη διαμόρφωση ενός πλαισίου αρχών, στρατηγικών και τεχνικών για την ανάπτυξή της.

8) Εξετάζονται τα προγράμματα εκπαίδευσης και επιμόρφωσης εκπαιδευτικών καθώς και η διάσταση της επαγγελματικής τους ανάπτυξης και εξέλιξης.

9) Μελετώνται οι δυνατότητες προετοιμασίας και σχεδιασμού της διδασκαλίας και προσδιορίζονται οι αρχές της διδασκαλίας.

10) Μελετώνται οι μορφές της διδασκαλίας και οι άμεσες ενέργειες του εκπαιδευτικού κατά τη διδακτική πράξη.

11) Μελετώνται οι παράμετροι του ελέγχου της σχολικής τάξης.

12) Προσδιορίζονται τα μέσα διαπαιδαγώγησης και

13) μελετάται η διάσταση της αξιολόγησης της σχολικής επίδοσης του μαθητή.

 

  1. ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ και ΜΑΘΗΣΙΑΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ – ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ
ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ
Πρόσωπο με πρόσωπο, Εξ αποστάσεως εκπαίδευση κ.λπ.
Πρόσωπο με πρόσωπο διαλέξεις και εφαρμογή εναλλακτικών μορφών διδασκαλίας όπως π.χ. εταιρική μορφή διδασκαλίας, ομαδική διδασκαλία κλπ.
ΧΡΗΣΗ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΩΝ
Χρήση Τ.Π.Ε. στη Διδασκαλία, στην Εργαστηριακή Εκπαίδευση, στην Επικοινωνία με τους φοιτητές
  • στη διδασκαλία
  • στην επικοινωνία με τους φοιτητές
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ

Περιγράφονται αναλυτικά ο τρόπος και μέθοδοι διδασκαλίας.

 

 

 

 

Αναγράφονται οι ώρες μελέτης του φοιτητή για κάθε μαθησιακή δραστηριότητα καθώς και οι ώρες μη καθοδηγούμενης μελέτης ώστε ο συνολικός φόρτος εργασίας σε επίπεδο εξαμήνου να αντιστοιχεί στα standards του ECTS

Δραστηριότητα Φόρτος Εργασίας Εξαμήνου
Διαλέξεις 20
Διαδραστική διδασκαλία 19
Μελέτη και ανάλυση βιβλιογραφίας 8
Πρακτική εξάσκηση 10
Παρουσίαση εργασίας 10
Μελέτη για εξετάσεις 45
Γραπτή εξέταση 3
Σύνολο Μαθήματος 125
ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ

Περιγραφή της διαδικασίας αξιολόγησης

 

 

Αναφέρονται  ρητά προσδιορισμένα κριτήρια αξιολόγησης και εάν και που είναι προσβάσιμα από τους φοιτητές.

 

·         Συγγραφή γραπτής εργασίας (20%)

·         Παρουσίασή γραπτής εργασίας (5%)

·         Γραπτή εξέταση α) με ερωτήσεις σύντομης απάντησης  (40%) και β) με ερωτήσεις ανάπτυξης δοκιμίων (35%)

 

 

  1. ΣΥΝΙΣΤΩΜΕΝΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Προτεινόμενα διδακτικά συγγράμματα

Χατζηδήμου, Δ. (2019). Εισαγωγή στη Θεματική της Διδακτικής. Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη Εκδόσεις Α.Ε..

Ταρατόρη-Τσαλκατίδου, Ε. (2015) Σχεδιασμοί μαθημάτων του δημοτικού σχολείου με εναλλακτική διδακτική. Θεσσαλονίκη: Αφοί Κυριακίδη Εκδόσεις Α.Ε.

 

 

2. Πρόσθετη προτεινόμενη βιβλιογραφία

Ι. Ελληνόγλωσση

Αναγνωστοπούλου, Μ. (2001). Η ομαδική διδασκαλία στην εκπαίδευση, μια θεωρητική και εμπειρική προσέγγιση. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Αναγνωστοπούλου, Μ. (2004). Διαπροσωπικές σχέσεις εκπαιδευτικών και μαθητών. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ανδέου, Ε. (1998). Στάσεις μαθητών σχολικής ηλικίας απέναντι στον έπαινο, τις αμοιβές, τις τιμωρίες και την επίπληξη. Παιδαγωγική επιθεώρηση, 27, 161-179.

Αραβανής, Γ. (1998). Πειθαρχία και εκπαίδευση: ο ρόλος των ποινών και των αμοιβών στο σχολείο και στο νηπιαγωγείο. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρης.

Βρεττός, Ι. & Καψάλης, Α. (1997). Αναλυτικό Πρόγραμμα, σχεδιασμός-αξιολόγηση-αναμόρφωση. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Γεωργίου, Στ. (2000). Σχέσεις σχολείου-οικογένειας και ανάπτυξη του παιδιού. Αθήνα: Ελληνικά Γράμματα.

Γιαννούλης, Ν. (1980). Εισαγωγή στη Γενική Διδακτική. Αθήνα: εκδόσεις Ψυχοτεχνική.

Γκόβαρης, Χρ. (2001). Εισαγωγή στη Διαπολιτισμική Εκπαίδευση. Αθήνα: Μεταίχμιο.

Γκότοβος, Αθαν. (1983). Παιδαγωγική αλληλεπίδραση και η λογική της ποινής. Σύγχρονη Εκπαίδευση, 14, 51-71.

Γκότοβος, Αθαν. (2003). Εκπαίδευση και Ετερότητα. Ζητήματα Διαπολιτισμικής Παιδαγωγικής. Αθήνα: Μεταίχμιο.

Δερβίσης, Στ. (1981). Σύγχρονη Γενική Διδακτική. Θεσσαλονίκη: έκδοση του ιδίου.

Δερβίσης, Στ. (1999). Σύγχρονη Γενική Μεθοδολογία της Διδασκαλίας. Θεσσαλονίκη: έκδοση του ιδίου.

Δημητρόπουλος, Ε. Γ. (1983). Εκπαιδευτική Αξιολόγηση, μέρος Β΄, Θεσσαλονίκη.

Δημητρόπουλος, Ε. Γ. (20025). Εκπαιδευτική Αξιολόγηση: Η Αξιολόγηση της Εκπαίδευσης και του Εκπαιδευτικού Έργου, μέρος Α΄, Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρη.

Δόμνα – Μίκα Κακανά κ.ά. (επιμ.) (2006). Η αξιολόγηση στην εκπαίδευση: Παιδαγωγική και διδακτική διάσταση. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ευαγγελόπουλος, Σπ. (2000). Πώς οι μαθητές/τριες θέλουν τη συμπεριφορά του εκπαιδευτικού στη σχολική τάξη. Νέα Παιδεία, 96, 70-83.

Elzer, Η. Μ. (1980). Εισαγωγή στην Παιδαγωγική (μετ. Δ. Χατζηδήμου). Αθήνα.

Elzer, H. M. (1984). Ο άνθρωπος και η μόρφωσή του, επιστολές σε ένα νέο δάσκαλο (μετ. Δ. Χατζηδήμου), Θεσσαλονίκη.

Εξαρχόπουλος, Ν. (1961). Γενική Διδακτική. Αθήνα

Ζαφειριάδης, Κ. & Σουσαμίδου, Αικ. (2004). Η διαγωγή των μαθητών και οι σχολικές κυρώσεις στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ζαχαριάδου, Μ. (1955). Διδασκαλία με ομάδες. Αθήνα.

Καΐλα, Μ. (1999). Ο εκπαιδευτικός στα όρια της παιδαγωγικής σχέσης. Αθήνα: Μεταίχμιο.

Κανάκης, Ι. (1987). Η οργάνωση της διδασκαλίας – μάθησης με ομάδες εργασίας. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρη.

Κανάκης, Ι. (1990). Η Σωκρατική Στρατηγική Διδασκαλίας-Μάθησης. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρη.

Καντ, Ιμ. (2004). Περί Παιδαγωγικής (Προλεγόμενα – Μετάφραση – Σημειώσεις Παρασκευά Σιδερά – Λύτρα). Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Κασσωτάκης, Μ. (1982). Η αξιολόγηση της σχολικής επίδοσης. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρης.

Κελπανίδης, Μ. (2003). Η πορεία της Ακαδημαϊκής Παιδαγωγικής προς τη δόμηση: ενός θεωρητικού παραδείγματος: πρόοδος και παλινδρόμηση. Στο Δ. Χατζηδήμου (επιμ.), Η εξέλιξη της Παιδαγωγικής Επιστήμης στην Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη, 201-224.

Κοσμόπουλος, Αλ. (1983). Σχεσιοδυναμική Παιδαγωγική του προσώπου. Αθήνα: (αυτοέκδοση).

Κοσσυβάκη, Φ. (2003). Εναλλακτική Διδακτική – Προτάσεις για μετάβαση από τη Διδακτική του Αντικειμένου στη Διδακτική του Ενεργού Υποκειμένου. Αθήνα: εκδόσεις Gutenberg.

Κόφφας, Αλ. (1995). Γενική και Ειδική Διδακτική Μεθοδολογία. Αθήνα: έκδοση του ιδίου.

Κρίβας, Σπ. (2002). Παιδαγωγική Επιστήμη. Βασική Θεματική. Αθήνα: εκδόσεις Gutenberg.

Κωνσταντίνου, Α. (2001). Η πρακτική του εκπαιδευτικού στην παιδαγωγική επικοινωνία: ο αυταρχισμός ως κυρίαρχο γνώρισμα της υπαρκτής σχολικής πραγματικότητας. Αθήνα: εκδόσεις Gutenberg.

Λαφατζή, Ι. (2005). Νέες τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη

Μακρή – Μπότσαρη, Ε. (2005). Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών και Αναλυτικά Προγράμματα Σπουδών. Στο ΥΠΕΠΘ – Π.Ι., Επιμόρφωση Σχολικών Συμβούλων και Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Προσχολικής Εκπαίδευσης στο ΔΕΠΠΣ και τα ΑΠΣ, Αθήνα, 8 – 13.

Μάνος, Κ. (1977). Μέθοδοι Διδασκαλίας. Αθήνα: εκδόσεις Λαλιώτη.

Μάνος, Κ. (1989). Γενική Διδακτική. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρης.

Μαραγκουδάκης, Γ. (1981). Σύγχρονη Διδακτική θεωρία και πράξη. Αθήνα

Ματσαγγούρας, Η. (1998). Η ομαδοσυνεργατική διδασκαλία και μάθηση. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρης.

Ματσαγγούρας, Η. (2000). Στρατηγικές Διδασκαλίας. Αθήνα: εκδόσεις Gutenberg.

Ματσαγγούρας, Η. (2002). Θεωρία και Πράξη της Διδασκαλίας, τ. Α’. Η προσωπική Θεωρία ως πλαίσιο Στοχαστικο-κριτικής Ανάλυσης. Αθήνα: εκδόσεις Gutenberg.

Meyer, E. (1987). Ομαδική διδασκαλία. Θεμελίωση και παραδείγματα (μετ. Λ. Κουτστούκη). Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Μπίκος, Κ. (2004). Αλληλεπίδραση και κοινωνικές σχέσεις στη σχολική τάξη. Αθήνα: εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Μπρούζος, Α. (1995). Ο εκπαιδευτικός ως λειτουργός Συμβουλευτικής – Προσανατολισμού. Αθήνα: εκδόσεις Λύχνος.

Ξωχέλλης, Π. (1978). Παιδαγωγική του Σχολείου. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ξωχέλλης, Π. (19976). Εισαγωγή στην Παιδαγωγική. Θεμελιώδη προβλήματα της Παιδαγωγικής Επιστήμης. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ξωχέλλης, Π. (20035). Σχολική Παιδαγωγική. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ξωχέλλης, Π. (2005). Ο εκπαιδευτικός στον σύγχρονο κόσμο. Αθήνα: εκδόσεις τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός..

Παπανούτσος, Ε. (1976). Η παιδεία το μεγάλο μας πρόβλημα. Αθήνα.

Πετρουλάκης, Ν. (1981). Προγράμματα, εκπαιδευτικοί στόχοι, μεθοδολογία, Αθήνα: εκδόσεις Φελέκη.

Πηγιάκη, Π. (1998). Προετοιμασία, Σχεδιασμός και Αξιολόγηση της Διδασκαλίας. Διδακτική Μεθοδολογία. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρη.

Πυργιωτάκης, Ι. (2000). Εισαγωγή στην Παιδαγωγική Επιστήμη. Αθήνα: εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα.

Σταύρου, Μ. (1985/1986). Η έννοια της πειθαρχίας στο σχολείο και η σημασία των ποινών για τη σχολική ζωή. Εκπαιδευτικά, 2, 92-99.

Στραβάκου, Π. (2003). Ο Διευθυντής της Σχολικής Μονάδας στην Πρωτοβάθμια και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ταρατόρη, Ελ. (20052). Σχεδιασμοί Μαθημάτων Δημοτικού Σχολείου. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ταρατόρη, Ελ. (20062). Η μέθοδος project στη θεωρία και στην πράξη. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ταρατόρη, Ελ. (2006). Η αξιολόγηση της σχολικής επίδοσης. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Ταρατόρη, Ελ. (20062). Παιδαγωγική και Διδακτική Κατάρτιση των Εκπαιδευτικών της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Τριλιανός, Θ. (1988). Προσεγγίσεις στη μέθοδο διδασκαλίας με ομάδες μαθητών. Αθήνα.

Τριλιανός, Α. (1991). Η Παρώθηση ή πώς καλλιεργείται στο μαθητή η έφεση για μάθηση. Αθήνα.

Τριλιανός, Θ. (2003). Μεθοδολογία της Σύγχρονης Διδασκαλίας, τομ. Α’ και Β’. Αθήνα.

Τριλιανός, Θ. (2004). Μεθοδολογία της Σύγχρονης Διδασκαλίας, τομ. Β’. Αθήνα.

ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο (2002). Αναφορά στο Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης, Ενέργεια Γ΄ΚΠΣ. Αθήνα.

Φλουρής, Γ. (1995). Αναλυτικά Προγράμματα για μια Νέα Εποχή στην Εκπαίδευση. Αθήνα: εκδόσεις Γρηγόρης.

Φράγκος, Χ.. (1977). Ψυχοπαιδαγωγική, Αθήνα: Gutenberg.

Φράγκος Χ. (1973). Η εφαρμογή της μαιευτικής μεθόδου του Σωκράτη σε παιδιά. Ιωάννινα.

Χαραλαμπόπουλος, Β. (1982) Οργάνωση της διδασκαλίας και της μάθη­σης γενικά. Αθήνα.

Χατζηβασιλείου, Γ. (1988). Το σύστημα των ποινών στην ελληνική εκπαίδευση του 19ου αι.. Θεσσαλονίκη.

Χατζηδήμου, Δ. (1987). Εισαγωγή στη Θεματική της Διδακτικής. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Γιαχούδη-Γιαπούλη.

Χατζηδήμου, Δ. (2003). Η Παιδαγωγική Επιστήμη στη χώρα μας σήμερα. Στο Δ. Χατζηδήμου (επιμ.). Η εξέλιξη της Παιδαγωγικής Επιστήμης στη χώρα μας τα τελευταία πενήντα χρόνια. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη, 429-442.

Χατζηδήμου, Δ. (2001). Η συμβολή των παιδαγωγών στην καταξίωση της Παιδαγωγικής ως επιστήμης στη χώρα μας σήμερα: το παράδειγμα του Π. Ξωχέλλη. Στο Δ. Χατζηδήμου (επιμ.), Παιδαγωγική και Εκπαίδευση, τιμητικός τόμος για τα 65χρονα του Καθηγητή Παναγιώτη Δ. Ξωχέλλη. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη, 759-780.

Χατζηδήμου, Δ. (20063). Οι κατ’ οίκον εργασίες των μαθητών. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Χατζηδήμου, Δ./Ταρατόρη Ελ. (1992). Η προετοιμασία μαθήματος από τη σκοπιά των εκπαιδευτικών. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Χατζηδήμου, Δ. / Ταρατόρη, Ε. (2001). «Η ομαδική διδασκαλία στη διδακτική πράξη», στο Πυργιωτάκης, Ι. (επιμέλεια), Ολοήμερο Σχολείο – Λειτουργία και Προοπτικές. Αθήνα: ΟΕΔΒ, σσ. 79 – 84.

Χατζηδήμου, Δ. (20065). Εισαγωγή στην Παιδαγωγική. Συμβολή στη διάχυση της παιδαγωγικής σκέψης. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

Χατζηδήμου, Δ. & Βιτσιλάκη, Χρ. (2006). Το σχολείο στην κοινωνία της πληροφορίας και της πολυπολιτισμικότητας. Θεσσαλονίκη: εκδόσεις Αδελφών Κυριακίδη.

 

ΙΙ. Ξενόγλωσση

Adams, D. / Hamm, M. (1995). Cooperative Learning, Springfield, Illinois, C. Thomas Publisher.

Adl-Amini, Bi (1994). Medien und Methoden des Unterrichts. Donauwoerth: Verlag Ludwig Auer.

Aremu, A.O. (2000). Impact of home, school, and government on primary school pupils academic performance. The Exceptional Child, 5(1), 106-110.

Aremu, O.A., Tella, Adeyinka & Tella, Adedeji (2006). Relationship among Emotional Intelligence, Parental Involvement and Academic Achievement of Secondary School Students in Ibadan, Nigeria. Essays in Education is published by the Department of Education at the University Of South Carolina Aiken. Vol 18, (http://www.usca.edu/essays/vol182006/tella1.pdf 28.10.2011).

Βarnard, W. (2004). Parent Involvement in Elementary School and Educational Attainment. Children and Youth Service Review, 26, 39-62.

Becker, G. (1987). Plannung von Unterricht. Teil I. Weinheim Basel: Verlag Beltz.

Blackburn, Ch. H., Martin, B. N., & Hutchinson, S. (2006). The Role of Gender and How it Relates to Conflict Management Style and School Culture. Journal of Women in Educational Leadership, 4(4), 243-252.

Brady, P. (2005). Inclusionary and Exclusionary Secondary Schools: The Effect of School Culture on Student Outcomes. Interchange, 36(3), 295-311.

Chatzidimou, D. (1980). Die praktische Relevanz des sokratischen Prinzips. Frankfurt am Main: Verlag Peter Lang.

Chatzidimou, D. (1981). «Erziehung und Bildung in der Deutung bei H. M. Elzer». In: Vierteljahrsschrift für wissenschaftliche Pädagogik, Heft 2, ss. 202-209.

Chatzidimou, D. (1994). Hausaufgaben konkret. Frankfurt am Main, Berlin, Bern, New York, Paris, Wien: Verlag Peter Lang.

Chatzidimou, D. & Taratori E. (1995). Hausaufgaben.. Einstellungen deutscher und griechischer Lehrer. Frankfurt am Main, Berlin, Bern, New York, Paris, Wien: Verlag Peter Lang.

Desforges, Ch. & Aboucaar, Alb. (2003). The impact of parental involvement, parental support and family education on pupil achievement and adjustment: a literature review. Nottingham: DfES Publications.

Dichanz, G. 1980. Unterrichtsvorbereitung. Stuttgart: Verlag Klett/Schulpraxis.

Dishon, D. & O’Leary, W. (1989). A Guidebook for Coopertative Learning. Florida.

Eaker, R., & Keating, J. (2008). Collective commitments focus on change that benefits student learning. National Staff Development Council, 29(3), 14-17.

Epstein, J. L. (2001). School, family, and community partnerships: Preparing educators and improving schools. Boulder, CO: Westview Press.

Epstein, J. & Sheldon, S. (2006). Moving Forward: Ideas for Research on Family, and Community Partnerships. In: C.F. Conrad & R. Serlin (Eds.). Handbook for research in education: Engaging ideas and enriching inquiry (pp. 117-138). Thousand Oaks, CA: Sage Publications.

Goldring, L. (2002). The power of school culture. Leadership, 32(2), 32-35.

Gonschorek, G. & Schneider, Sus. (2000). Einführung in die Schulpädagogik und die Unterrrichtsplanung. Donauwoerth: Verlag Auer.

Gudjons, H. (2001). Handlungsorientiert Lehren und Lernen. Bad Heilbrunn/Obb.: Verlag Julius Klinkhardt.

Gudjons, H., Teske, R. & Winkel, R. (1983). Didaktische Theorien. Braunschweig: Verlag Westermann.

Hewitt, P. (2007). Bargaining within the school culture. Leadership, 36(5), 26-30.

Hitz, W. H., & Scanlon, D. C. (2001). Effects of instructional methodologies on student achievement, attitude and retention. Proceedings of the 28th Annual National Agricultural Education Research Conference, New Orleans, LA. http://aged.caf.wvu.edu/Research/NAERC-2001/hitz.pdf (accessed on 28/10/2011).

Horenczyk, G., & Tatar, M. (2002). Teachers’ attitudes toward multiculturalism and their perceptions of the school organizational culture. Teaching and Teacher Education, 18, 435-445.

Johnson, D. & Johnson, R. (1993). Cooperation in the Classroom, Johnson Holubec, Minnesota.

Jurasaite-Harbison, E., & Rex, L. A. (2010). School cultures as contexts for informal teacher learning. Teaching and Teacher Education, 26, 267-277.

Kant, J. (1960). Über Pädagogik, hrsg. von Prof. Dr. Dietrich,. Bad Heilbrunn obb.

Keller, J. A. & Novak, G. (1979). Kleines pädagogisches Wörterbuch. Freiburg im Breisgau.

Klafki, W. (1969). Didaktische Analyse als Kern der Unterrichtsvorbereitung. In: Auswahl, Reihe A., Hannover, 35-67.

Kron, Fr. (20044). Grundwissen Didaktik. München: Verlag Ernst Reinhardt.

McMillan, R. (2000). Competition, Parental involvement, and public school performance. National Tax Association Proceedings (pp. 150-155) http://homes.chass.utoronto.ca/~mcmillan/ntadoc.pdf (accessed 28/10/2011).

Meyer, E. / Winkel, R. (1991). Lernen in Gruppen. Hohengehren: Verlag Schneider.

Meyer, M. (1999). Bildungsdidaktik. Auf der Suche nach dem Kern der Allgemeinen Didaktik. In: Die Deutsche Schule, 123-140.

Reeves, D. (2006/7). How Do You Change School Culture?. Educational Leadership, 64(4), 92, 94.

Schroeder, H. (19992). Theorie und Praxis der Erziehung. Herausfoerdrerung an die Schule München: Verlag Oldenburg

Schulze, Th. (1978). Grundfragen der Erziehungswissenschaft. München .

Sheldon, S. B. (2003). Linking school-family-community partnerships in urban elementary schools to student achievement on state tests. Urban Review, 35(2), 149-165.

Tomuletiu, E.A., Pop, A., Oroian, M., Gorea, B. (2010). Methodological implications of the diversity of learning styles in higher education practice. In C. Rusu (Eds.), Quality management in higher education (pp. 291 – 294). Book II. Tulcea.

Tomuletiou, E.A., Filpisan, M., Stoica, M., Gorea,Br., Slev, A.M., Moraru, A. (2011). The relation between pupils’ learning style and educational performance. Procedia Social and Behavioral Sciences, 15, 1502-1506.

Vogel, A. (1974). Unterrichtsformen I. Ravensburg. Workshop Schulpädagogik, Materialien 12. Ravensburg. Workshop Schulpädagogik, Materialien 12.

Williamson, R. & Johnston, J.H.(2005). Leadership in the middle level school. Στο V.A. Anfara Jr., G. Andrews, & S.B. Mertens, The encyclopedia of middle grades education. Greenwich, CT, Information Age Publishing.